Fotokunst Anita Bosker

Ook een van mijn favoriete bezigheden is mezelf uiten via fotografische kunst, het is uit eigentijdse moderne fotokunst (Mediakunst) De verbindingen tussen mensen en maatschappelijke problemen zijn als een inspiratie voor mijn werk. Verder laat ik me graag inspireren door Braque en Picasso. Zij maakten kunst over het innerlijk van de mens om te verontrusten en ons na te laten denken.

De complexiteit van de systemen om ons heen geef ik weer in structuren, patronen en verstoringen. In de fotobewerking gebeurt alles in eerste instantie intuïtief, om gewoon te voelen er te ervaren. Ik houd van het directe om mijn ideeën te vertalen omdat dat samenvalt met mijn gedachte op dat moment. Daarna maak ik pas bewuste keuzes en vordert het proces langzaam, maar precies met de computertechniek. De uiteindelijke werken zijn eigenlijk het product van een reeks voorwaarden en regels die ik zelf bedenk en regisseer in het programma.

Het worden zo abstraheringen waarbij er nadruk gelegd wordt op vorm, ruimte, licht en kleur. De foto's ontstaan naar gelang mijn gevoelens en gedachten bij gebeurtenissen. In het werk en de titel vind je een spanningsveld van de tegenstellingen. Want ergens daartussen vindt pas de ontmoeting plaats.

 

 

 

Ieder moment van een zoektocht is een moment van ontmoeting!

 

- Paulo Coelho -

 

Statement

Je weet niet wat je niet weet!
Er mag veel meer aandacht komen voor de grenzen van het systeem, waardoor leren voor het individu wordt bemoeilijkt

Mijn foto's verhalen over de wereld waarin mensen en systemen elkaar ontmoeten en waar ik allerlei problemen ervaar bij mezelf en anderen. Het zijn werken over mij en jou. Het systeem van regels, richtlijnen en procedures die precies vertellen hoe we ons moeten gedragen. In deze buitengewone verzameling van systemen en subsystemen zit een enorm domein van gevoelens en ervaringen van mensen.

Je ware “ik” word in de systeemwereld vaak afgeschermd, in de vorm van een pantser of muur, waardoor verbinden lastig wordt. Ik verwonder me vaak over gevoelens, emoties die onder de oppervlakte liggen verscholen. Emoties, gevoelens, verlangens en behoeften van mensen zijn er altijd in wat voor systeem dan ook.

 

De “gemechaniseerde wereld” laat mij vaak twijfelen tussen het gevoel en verstand. Waarin ik continu vragen heb en ik constant antwoorden zoek. Laat ik nu mijn verstand of mijn gevoel spreken? Het zorgt in mijn brein voor chaos. Om ruimte te maken voor mijn hart en dichter bij mezelf te komen vind ik geen makkelijke opgave.